3 maja 1791 roku uchwalono Konstytucję 3 Maja – pierwszą w Europie i drugą na świecie nowoczesną ustawę zasadniczą.
Był to przełomowy moment w historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz ważna próba naprawy państwa po I rozbiorze Polski. Dokument ten stał się symbolem odwagi politycznej, odpowiedzialności i dążenia do reform.
Konstytucja została przyjęta przez Sejm Czteroletni (1788–1792) z inicjatywy króla Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz wybitnych reformatorów tamtego czasu – Ignacego Potockiego, Hugona Kołłątaja i Stanisława Małachowskiego. Wprowadzała nowoczesny model ustrojowy, wzmacniała władzę państwową, ograniczała anarchię polityczną oraz miała chronić Rzeczpospolitą przed ingerencją zewnętrzną.
Dokument składał się z preambuły oraz 11 artykułów, które porządkowały najważniejsze kwestie ustrojowe, społeczne i gospodarcze.
Choć obowiązywał zaledwie rok, jego znaczenie historyczne i symboliczne przetrwało wieki.
Po upadku Konstytucji i rozbiorach Polski pamięć o niej była pielęgnowana, mimo trudnych czasów – zakazów, zaborów, a później także okresu PRL. Święto Konstytucji 3 Maja było przywracane i ponownie ograniczane, aż ostatecznie w 1990 roku wróciło na stałe do kalendarza świąt państwowych.
Dziś, 3 maja to nie tylko lekcja historii, ale również święto wspólnoty, wolności i odpowiedzialności obywatelskiej. To dzień, który przypomina o wartości dialogu, reform i troski o dobro wspólne – wartości wciąż aktualnych i ważnych dla kolejnych pokoleń. 
