8 maja 1945 r., w dniu podpisania aktu bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy, zakończyła się II wojna światowa w Europie – najtragiczniejszy konflikt w dziejach ludzkości.
Dla wielu narodów był to moment upragnionego zwycięstwa i odzyskanej wolności. Dla Polski – początek nowego, niezwykle trudnego rozdziału historii.
Nasz kraj, który jako pierwszy stawił opór niemieckiej agresji, poniósł ogromne straty ludzkie i materialne. Miliony obywateli straciły życie, całe miasta legły w gruzach, a społeczeństwo zostało głęboko naznaczone wojenną traumą.
Jednocześnie zakończenie działań wojennych nie przyniosło Polsce pełnej suwerenności. Decyzje podjęte przez mocarstwa podczas konferencji w Jałcie i Poczdamie sprawiły, że nasza Ojczyzna znalazła się w strefie wpływów Związku Sowieckiego.
W maju 1945 r. Polska była państwem bez jasno określonych granic, z dwoma ośrodkami władzy i niepewną przyszłością polityczną. Wielu Polaków, rozsianych po całym świecie – na zesłaniu, w obozach, na robotach przymusowych, czy na emigracji – nie wiedziało, czy i kiedy powróci do domu. W kraju zaś codzienność naznaczona była nie tylko ulgą po zakończeniu okupacji niemieckiej, ale także lękiem, biedą i niepewnością jutra.
Nastroje społeczne były pełne sprzeczności – radość z końca wojny mieszała się z obawą przed nową rzeczywistością. Dla jednych był to czas wyzwolenia i powrotu do życia, dla innych początek kolejnych dramatów i represji.
Mimo tych trudnych doświadczeń Polska przetrwała. Przetrwał naród, jego tożsamość, kultura i pamięć historyczna.
Dziś, w rocznicę zakończenia II Wojny Światowej, oddajemy hołd wszystkim Ofiarom oraz Bohaterom tamtych wydarzeń. Pamiętamy o ich poświęceniu, cierpieniu i niezłomności.
Dzisiejszy dzień to także czas refleksji nad wartością pokoju, wolności i solidarności, które nie są dane raz na zawsze i które wymagają naszej troski każdego dnia.
Pamiętamy. 
